مردم چجوری همراه میشن؟ دولت چجوری؟
خب تا اینجا رسیدیم که مهمه که مردم رو قانع کنیم و همراه کنیم. اما میدونیم بعد از اینکه مردم هم همراه شدن خب تصمیم های کلان کشور با دولت و حاکمیت هست، اونا رو چجوری مدیریت کنیم؟
ببینید میخام یک مثال برای شما بیارم. الان شما فکر کن یک راننده تاکسی که خب بسیار هم شیوا و با اعتماد به نفسسسس حرف میزنه یک طرف باشه و اون طرف یک ادم که دکتری داره و کت و شلوار شیک هم تنشه. این دو گانه رو تصور کن.
الان دکتره بیاد بگه این آبی که شما میخوری سمی هست، مریض میشی. و راننده تاکسی بیاد بگه: نه بابا سمی کجا بود اتفاقا خیلی هم خوبه.
خب مردم کدوم رو باور میکنن؟
حتی مثال رو سخت تر کنیم : دکتره بیاد بگه مثلا پرسپولیس و راننده بگه استقلال. یعنی همینقدر بی ربط.
احتمالا شندیدین از اطرافیان خودتون که: ((بابا این یارو درس خونده کتاب خونده یک چیزی حالیشه، بزار ببینیم چی میگه! ))
یعنی مردم در مواجهه با یک ادم تحصیل کرده خب نسبتا گارد پایین تری دارن. حرفش رو قبول میکنن. و اگه اون چیزی رو توضیح بده بهتر قبول میکنن. اگه در مورد حوزه تخصص خودش باشه که حتما قبول میکنن. میگن خب این یارو یک چیزی حالیشه. بد هم نمیگن. خب واقعا درسش رو خونده و مطالعه کرده در اون زمینه.
خلاصه بگم پس شما برای اینکه مردم رو با خودت همراه کنی راهش اینه که نخبگان اون کشور رو همراه کنی. نخبگان که باهم یک چیزی بگن دیگه حرف مردم هم خواهد شد. این موضوعی هست که بار ها اثبات شده و برسی شده و کار میکنه.
حالا نخبگان رو چجوری میشه همراه کرد؟ خب اینجا با صحبت باهاشون، با ارائه پیششون، با گرفتن مزه دهنشون و استدلال کردن در همون راستا. اوصولا حرف زدن با یک ادم تحصیل کرده با درجات علمی خیلی ساده تره دیگه. چون به حرفات گوش میده، براش این حرف ها مهمه، نیاز نیست حرف رو خیلی پایین بیاری یا ساده کنی چون یارو خودش دکتره خب. اینجوری میشه با نخبگان صحبت کرد و در مرحله اول اونا رو همراه کرد.
در پرانتز هم بگم که این مسیر از طریق دانشجویان خیلی بهتره و بیشتر جواب میده. یعنی اگه یک جمع تحصیل کرده بره پیش یک فرد تحصیل کرده قطعا امتیاز بیشتری براش داره. یعنی یک برگ برنده هست اگر که جمعی که میره برای صحبت و حرف با نخبگان کشور خودش بخشی از جامعه نخبگانی کشور باشه.
پس فهمیدیم مردم رو چجوری همراه کنیم. اما دولت چی؟
خب اینجاش سادس. در مرحله اول که اصلا مردم دولت رو انتخاب میکنن. یعنی اونی رو انتخاب میکنن که حرف مردم رو بزنه و مثل مردم فکر کنه. مردمی که مثل نخبگان کشور فکر میکنن. یعنی از این مسیر خیلی ساده میشه اثبات کرد که اگه مردم رو همراه کنی خب کسی رای میاره که همون فکر رو داره. حالا یا شاید از خود همون نخبگان هست که تو اول قانع شون کردی یا اینکه اونم تحت تاثیر حرف نخبگان قرار گرفته به عنوان عضوی از عامه مردم.
اما در شرایط سخت تر که مثلا دولت هم راستا با اون فکر نیست، خب اگه همه مردم همت کنن و یک حرف رو بزنن اصلا دولت جرعت میکنه حرف دیگه ای بزنه؟ نه جدی جرعت میکنه؟😁 نمیکنه دیگه. یعنی اصلا دولت مجبور به همراهی کردن با مردم است. شما فکر کن همه مردم از چراغ قرمز ها رد بشن. خب پلیس میخاد چیکار کنه؟ یکی جریمه دوتا جریمه؟ چندتا جریمه؟ اصلا برای همینه که دولت هم در قبال مردم کاری رو میکنه به عنوان فرهنگ سازی: به این معنی که اگه یک چیزی رو میخام اجرایی کنم و مردم باهام همراه نیستن اول باید فرهنگش رو ایجاد کنم تا بعد بتونم قانون کنم.
یعنی از اون طرف هم این داستان هست. همینطور که از این طرف هست. یعنی مردم همه اگه اراده به کاری کنن یا تصمیمی بگیرن اونوقت دولت اجبارا به همان مسیر خواهد رفت.
خلاصه بخواییم بگیم: من و تو، نخبگان، مردم، دولت
شاید بگید که چرا لقمه رو میپیچونی و راه دیگه هم هست و فلان فلان که خب اگر راه دیگه ای شما در ذهنت هست بگو ما استقبال میکنیم...!!!!!
No comments to display
No comments to display